TARKANMANİAA
"öğrenci"
yer: ANTALYA
|
en son resmi:
eee kimse yokmuu?:S |
|
27Ağu2007;14:45 |
|
TARKANMANİAA
"öğrenci"
yer: ANTALYA
|
|
vee uzuuunn bi aradan sonra yeniden bu sitedeyiimm!!! |
|
27Ağu2007;14:43 |
|
_sparrow_
"öörenci"
yer: antalyaaa
|
http://www.ucankus.com/
bu siteye girip oylarınızı tarkana
verirseniz sevinirimm!! |
|
27Ağu2007;14:36 |
|
[T]arkanci
"NI$ANLI"
yer: ARIFUGURGÜL<3
|
tarkan'ın evi:
arkadaslar nasilsiniz? |
|
27Ağu2007;13:51 |
|
şenay
"boş gezen:P"
yer: istanbul
|
|
günaydın arkadaşlar |
|
27Ağu2007;11:49 |
|
[T]arkanci
"NI$ANLI"
yer: ARIFUGURGÜL<3
|
|
günaydin tüm tarkancilara |
|
27Ağu2007;11:48 |
|
sprig
"üniversite
öğrencisi,hukuk
aşığı bi de tarkan
aşığı"
yer: DENİZlerin dalgasıyım ben HALKımın kavgasıyım YARINların sevdasıyım ben ölmedim ki!!!
|
|
tell me why kafanı hiç bişiye takma!! ;) |
|
27Ağu2007;02:12 |
|
sprig
"üniversite
öğrencisi,hukuk
aşığı bi de tarkan
aşığı"
yer: DENİZlerin dalgasıyım ben HALKımın kavgasıyım YARINların sevdasıyım ben ölmedim ki!!!
|
|
şenay yazdıkların çok güzel!!çok duygulandım!! |
|
27Ağu2007;02:10 |
|
matador
"arada bir bende
kadere küsüyorum"
yer: ankara
|
|
umarım herkeste keyifler yerindedir |
|
26Ağu2007;22:53 |
|
tell_me_why
"marmara üniversitesi"
yer: İstanbul
|
|
slm herkese |
|
26Ağu2007;22:52 |
|
gecem
"var"
yer: istanbul
|
|
iyi akşamlar herkese |
|
26Ağu2007;22:49 |
|
matador
"arada bir bende
kadere küsüyorum"
yer: ankara
|
tarkan'ın evi:
slm tarkancılar |
|
26Ağu2007;22:48 |
|
bounce
"student"
yer: avrupa
|
|
http://www.tarkancoll.com/forum/index.php |
|
26Ağu2007;21:25 |
|
şenay
"boş gezen:P"
yer: istanbul
|
|
paylaşmak istedim umarım beğeniriniz:) |
|
26Ağu2007;20:57 |
|
şenay
"boş gezen:P"
yer: istanbul
|
Bu Kadar sevebilir misiniz?
Bir otobüs durağında
karşılaşmışlardı ilk kez. Biri tıpta okuyordu, öbürü
mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra, bir kere, bir kere,
bir kere daha karşılaşabilmek için, hep aynı saatte, aynı
duraktan, aynı otobüse bindiler. Gençtiler, çok genç...
Birbirileriyle konuşacak cesareti bulmaları biraz zaman aldı
ama sonunda başardılar. İkisi de her sabah otobüse
bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında. Delikanlı
arkadaşında kaldığı için o duraktan binmişti otobüse, kız
ise ablasında.... Sırf birbirilerini görebilmek için, her
sabah erkenden evlerinden çıkıp, şehrin öbür ucundaki o
durağa, onların durağına geldiklerini, gülerek itiraf
ettiler bir süre sonra...
Okullarını bitirince hemen
evlendiler. Mutluydular hem de çok mutlu... Bazen işsiz,
bazen parasız kaldılar ama öylesine sıkı kenetlenmişti ki
yürekleri ve elleri hiçbir şeyi umursamadılar. Ayın sonunu
zor getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir
mimar olduklarında da hep mutluydular. Zaman aşımına
uğrayan, alışkanlıklara yenik düşen, banka
hesabında para
kalmadığı için ya da tam tersine o hesabı daha da kabarık
hale getirmek uğuruna bitip-tükeniveren sevgilerden değildi
onlarınki...
Günler günleri, yıllar yılları kovaladıkça
sevgileri de büyüdü, büyüdü... Tek eksikleri çocuklarının
olmamasıydı. Zorlu bir tedavi sürecine rağman çocuk sahibi
olmayınca, bütün mutlulukların bizim olmasını beklemek,
bencillik olur diyerek devam ettiler hayatlarına. Çocuk
yerine, sevgilerini büyüttüler... Senin için ölürüm derdi
kadın, sımsıkı sarılıp adama ve adamda Hayır, ben senin için
ölürüm diye yanıt verirdi hep...
Bazen eve geldiğinde,
aynanın üzerinde bir not görürdü kadın, Bir tanem,
kütüphanenin ikinci rafına bak.... Kütüphanenin ikinci
rafında başka bir not olurdu, Mutfaktaki masanın üzerine bak
ve seni çok sevdiğimi sakın unutma Mutfaktaki masadan,
salondaki dolaba sevgi dolu notları okuya okuya koşturan
kadın, sonunda kimi zaman bir demet çiçek, kimi zaman en
sevdiği çikolatalar, kimi zaman da pahalı armağanlarla
karşılaşırdı... Aldığı hediyenin ne olduğu önemli değildi
zaten....
Hayat ne kadar hızlı akarsa aksın, işleri ne
kadar yoğun olursa olsun hep birbirlerine ayıracak zaman
buluyorlardı bulmasına ama kırklı yaşların ortalarına
geldiklerinde, daha az çalışmaya karar verdiler.
Adam,
hastaneden ayrıldı ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye
başladı. Kadın da mimarlık bürosunu kapadı ve sadece özel
projelerde görev aldı. Artık daha fazla beraber
olabiliyorlardı. Bir gün sahilde dolaşırken, harap durumda
bir ev gördü kadın, üzerinde satılık levhası asılı olan.Ne
dersin, bu evi alalım mı? dedi adama.Bu viraneyi yıktırır,
harika bir ev yaparız. Projeyi kafamda çizdim bile. Kocaman
terası olan, martıları kahvaltıya davet edeceğimiz bir deniz
evi yapalım burayı. Sen istersin de ben hiç hayır
diyebilirmiyim?diye yanıt verdi adam. Amerikadaki tıp
kongresinden döner dönmez ararım emlakçıyı... Kaç para
olursa olsun, burası bizimdir artık....
Sadece bir hafta
ayrı kalacaklarını bildikleri halde, ayrılmaları zor oldu
adam Amerika'ya giderken. Her gün, her saat konuştular
telefonla. Gözyaşları içinde kucaklaştılar havaalanında.
Fakat birkaç gün sonra, kocasında bir tuhaflık olduğunu fark
etti kadın. Eskisi kadar mutlu görünmüyor, konuşmaktan
kaçınıyordu. Onu neşelendirmek için, sahildeki evi
hatırlattı ve çizdiği projeyi verdi kadın ama hiç
beklemediği bir cevap aldı: Canım, o ev bizim bütçemizi
aşıyor. Sen en iyisi o evi unut...
Mutsuzluk, mutluluğun
tadına alışmış insanlara daha da acı, daha da çekilmez
gelir. Kadın, hiç sevmedi bu beklenmedik misafiri. Derdini
söylemesi için yalvardı adama, Senin için ölürüm,
biliyorsun, ne olur anlat diye dil döktü boş yere...
Yıllardır sevdiği adam, duyarsız ve sevgisiz biriyle yer
değiştirmişti sanki. Ona ulaşmaya çalıştıkça, beton
duvarlara çarpıyordu kadın, her çarpmada daha fazla
kanıyordu yüreği...
Bir gün, çocukluğunun, gençliğinin ve
bütün hayatının birlikte geçtiği arkadaşına dert yanarken,
Artık dayanamıyorum, sana söylemek zorundayım diye sözünü
kesti arkadaşı.
O, seni aldatıyor. İş yerimin tam
karşısındaki restoranda genç bir kadınla yemek yiyiyor her
öğlen. Sonra sarmaş dolaş biniyorlar arabaya.. Sus, sus
çabuk, duymak istemiyorum bu yalanları diye bağırdı kadın.
Onca yıllık arkadaşını, kendisini kıskanmakla suçladı....
Ertesi gün, öğle vakti o restoranın hemen karşısında bir
köşeye sindi sessizce ve peri
masallarının sadece masal
olduğunu anladı... Kocasının eskiden aynı hastanede
çalıştığı genç çocuk doktorunu tanıdı hemen. Bazen evlerinde
ağırladıkları kadına nasıl sarıldığını gördü
adamın...
Akşam kocası eve gelir gelmez, bazen bağırıp,
bazen ağla*****, bazen ona
sımsıkı sarılıp bazen de
yumrukla***** haykırdı suratına her şeyi. İnkar etmedi adam.
Zamanla duyguların değişebildiği, insanların orta yaşa
geldiklerinde farklılık aradığı gibi bir şeyler geveledi
ağzında ve
bavulunu alıp gitti evden. Kapıdan çıkarken, son
bir kez kucaklamak isterim seni diyecek oldu ama kadın, ''
defol '' dedi nefretle...
İlk celsede boşandılar...
Modern bir aşk hikayesinin böyle son bulmasına kimse
inanamadı. Arkadaşlarının desteğiyle ayakta kalmaya çalıştı
kadın. Adamın, sevgilisiyle birlikte Amerikaya yerleştiğini
öğrendi. Bazen yalnız kaldığında, onu hala sevdiğini
hissedince, ağlama nöbetleri
geçiriyor, aşkın yerini, en az
onun kadar yoğun bir duygu olan nefretin alması için dua
ediyordu.
Aradan bir yıl geçti... Her şeyin ilacı olduğu
söylenen zaman bile, kadının derdine çare olamamıştı. Bir
sabah, ısrarla çalan zilin sesiyle uyandı. Kapıyı açtığında,
karşısında o kadını gördü. Sen, buraya ne yüzle geliyorsun
diye bağırmak istedi ama sesi çıkmadı. Lütfen, içeri girmeme
izin ver, mutlaka konuşmamız gerekiyor. dedi genç kadın.
Kanepeye ilişti ve zor duyulan bir sesle konuşmaya başladı:
Hiçbir şey göründüğü gibi değil aslında. Çok üzgünüm ama o
bir saat önce öldü. Geçen yıl
Amerikadaki kongre sırasında
öğrendi hastalığını ve yaklaşık bir senelik ömrü kaldğını.
Buna dayanamayacağını, hep söylediğin gibi onunla birlikte
ölmek isteyeceğini biliyordu. Seni kendinden uzaklaştırmak
için, benden sevgilisi rolünü oynamamı istedi. Ailesine de
haber vermedi. Birlikte Amerikaya yerleştiğimiz yalanını
yaydı. Oysa ilk karşılaştığınız otobüs durağının karşısında
bir ev tutmuştu. Tedavi görüyor ve kurtulacağına
inanıyordu
ama olmadı. Gece fenalaşmış, bakıcısı beni aradı, son anda
yetiştim. Sana bu kutuyu vermemi istedi... Gözlerinden akan
yaşları durduramayacağını biliyordu kadın. Hemen oracıkta
ölmek istiyordu. Eline tutuşturulan kutuyu açmayı neden
sonra akıl edebildi. İtinayla katlanmış
bir sürü kağıt
duruyordu kutuda. İlk kağıtta, Lütfen bütün notları sırayla
oku bir tanem diyordu... Sırayla okudu; Seni çok sevdim,
Seni sevmekten hiç vazgeçmedim Senin için ölürüm derdin hep,
doğru söylediğini bilirdim. Fakat benim için ölmeni
istemedim. Şimdi bana söz vermeni istiyorum. Benim için
yaşayacaksın, anlaştık mı?
Son kağıdı eline alırken,
kutuda bir anahtar olduğunu gördü kadın... Ve son kağıtta
şunlar yazılıydı: Sahildeki evimizi senin çizdiğin projeye
göre yaptırdım. Kocaman terasta martılarla kahvaltı ederken,
ben hep seni izliyor olacağım.... |
|
26Ağu2007;20:56 |
|
şenay
"boş gezen:P"
yer: istanbul
|
Bir zamanlar, bütün duyguların üzerinde yaşadığı bir ada
varmış:
Mutluluk, Üzüntü, Bilgi ve tüm diğerleri, Aşk
dahil...
Bir gün, adanın batmakta olduğu duygulara haber
verilmiş... Bunun üzerine hepsi adayı terk etmek için
sandallarını hazırlamışlar.
Aşk, adada en son kalan duygu
olmuş, çünkü mümkün olan en son ana kadar beklemek
istemiş.
Ada neredeyse battığı zaman ;Aşk yardım istemeye
karar vermiş.
Zenginlik, çok büyük bir teknenin içinde
geçmekteymiş.
Aşk, "Zenginlik, beni de yanına alır
mısın ?" diye sormuş.
Zenginlik, "Hayır,
alamam.
Teknemde çok fazla altın ve gümüş var, senin için
yer yok." demiş.
Aşk, çok güzel bir yelkenlinin
içindeki Kibir 'den yardım istemiş.
- "Kibir, lütfen
bana yardım et !"
- "Sana yardım edemem,
Aşk.
- "Sırılsıklamsın ve yelkenlimi
mahvedebilirsin." diye cevap vermiş Kibir.
Üzüntü
yakınlardaymış ve Aşk yardım istemiş :
- "Üzüntü,
seninle geleyim."
- "Of, Aşk, o kadar üzgünüm
ki, yalnız kalmaya ihtiyacım var."
Mutluluk da
Aşk'ın yanından geçmiş;
Ama o kadar mutluymuş ki Aşk'ın
çağrısını duymamış.
Aşk, birden bir ses duymuş.
-
"Gel Aşk! Seni yanıma alacağım..."
Bu Aşk'tan
biraz daha büyük birisiymi.
Aşk o kadar şanslı ve mutlu
hissetmiş ki, onu yanına alanın kim olduğunu öğrenmeyi akıl
edememiş.
Yeni bir kara parçasına vardıklarında, Aşk 'a
yardım eden yoluna devam etmis. Ona ne kadar borçlu olduğunu
fark eden Aşk,
Bilgi 'ye sormuş: "Bana yardım eden
kimdi?"
- "O, Zaman idi" diye cevap vermiş
Bilgi.
- "Zaman mı? Neden bana yardım etti ki?"
diye sormuş Aşk.
Bilgi gülümsemiş:
- "Çünkü
sadece Zaman Aşk'ın ne kadar büyük olduğunu
anlayabilir..."
|
|
26Ağu2007;20:55 |
|
Tarkanfreak
"Parcali bulutluyum,
ama hala umutluyum,
dunya gözumden dustu
bu kadar aci
yeter....."
yer: BeLçiKa
|
hadi ben gittim herkese bolbol slmlar
sprig ve matador
optummmmm bye |
|
26Ağu2007;20:17 |
|
Tarkanfreak
"Parcali bulutluyum,
ama hala umutluyum,
dunya gözumden dustu
bu kadar aci
yeter....."
yer: BeLçiKa
|
slmlar tarkanci senden hosgeldin
arkdaslartarkn haeri
dogr mu album yilbasindami cikicak?????????????? olamazzzz
ya |
|
26Ağu2007;20:17 |
|
matador
"arada bir bende
kadere küsüyorum"
yer: ankara
|
|
herkese ii aksamlar |
|
26Ağu2007;19:52 |
|
[T]arkanci
"NI$ANLI"
yer: ARIFUGURGÜL<3
|
|